توسط : مثبت نیوز – مجمع جهانی اقتصاد دو نشست اصلی برگزار میکند. نخست، نشستی است که هر سال ژانویه در شهر داوس سوئیس برگزار میشود و معمولا تمرکز آن بر مسائل کلان ژئوپلیتیک، امنیت جهانی و چشمانداز اقتصادی سال پیشرو است. دوم، نشست موسوم به داوس تابستانی یا مجمع نمونههای نوین است که از سال۲۰۰۷ با همکاری دولت چین شکل گرفت و هر تابستان، بهصورت متناوب در دو شهر بندری تیانجین و دالیان برگزار میشود. این نشست، برخلاف داوس اصلی، افقی ۱۰ساله را نشانه میگیرد و محور آن نوآوری، فناوریهای نوظهور و اقتصادهای در حال ظهور، بهویژه در آسیا، است.
طی روزهای اول تا چهارم تیرماه ۱۴۰۵ (مصادف با ۲5-۲2 ماه ژوئن ۲۰۲۶)، اجلاس داوس در شهر دالیان چین برگزار شد. در این اجلاس ۲۰۰۱ نفر از ۹۰ کشور شرکت کردند. در کنار صدها کارآفرین، ۹۰ مقام دولتی، ۲۰۰نوآور فناوری و ۸۰محقق و استاد دانشگاه، دیدگاهها و آخرین تحقیقات خود را در ۱۷۳میزگرد پیرامون روندهای اقتصادی و ژئوپلیتیک جهان ارائه دادند. این اجلاس که با مشارکت مجمع جهانی اقتصاد (داوس) و سرمایهگذاری دولت چین و شهر دالیان انجام گرفت، با نهایت کارآمدی، دقت، نظم، زمانشناسی، بهرهوری علمی و کاربردی به ویژه توسط میزبان چینی اجرا شد.
فضای میزگردها، گفتوگوها، دیالوگها و پرسشها در داوُس چین حکایت از اهمیت ثبات در جوامع، وابستگی به دانش و یادگیری 7×24 (بیست و چهار ساعته در هفت روز هفته) و شاید از همه مهمتر اهمیت ورود و حضور بهترین مغزها، توانمندترین مدیران و دقیقترین تحلیلگران بهرهمند از Fact را نشان میداد. اما در کنار این ظرفیتهای فکری و مدیریتی، یک خصلت بالاتر از همه قرار میگیرد: تا چه میزان برای مدیران، تصمیمسازان و قانونگذاران در یک کشور، خاک و میهن اهمیت دارد؟ این نوع انرژیبر دیگر توانمندیها سایه میافکند. چینیها، هندیها، ژاپنیها، ترکیهایها، آمریکاییها و اروپاییهای شرکتکننده در اجلاس داوس چین در پی ارتقای سطح دانش و بهرهبرداری از فکر و تجربه صدها شرکت کننده دیگر بودند. شرکتکنندگان پیشرفت چین را طی بازدیدهای هر سال خود در طول کنفرانس داوُس تحسین میکردند.
در چشم، صورت، بیان، زبان بدن، تحلیلهای چینیها، تعهد به شکوفایی چین و حمایت از یکدیگر برای دستیابی به چنین هدفی موج میزد. طبعا غرب علاقهای نداشت که چین تا این میزان پیشرفت کند؛ اما حکومت عاقل، مردم منسجم و قشر تحصیلکرده وفادار به خاک و توسعه کشور، پیشرفت خارقالعاده چین را به ارمغان آورده است. در یکی از جلسات پر طرفدار داوُس چین پیرامون «خودکفایی» (Autarky) به وضوح مطرح شد که هیچ کشوری نمیتواند خودکفا باشد. عموم کشورها به هم قفل شدهاند و در کالاها و خدمات مختلف به هم وابسته هستند. حتی مفهوم اقتصادی یک دهه پیش تحت عنوان Decoupling جای خود را به مفهوم ریسکزدایی (De-risking) یا کاهنده ریسک (Low risking) داده است. نوآوری و اشتغال در کشورها محتاج وابستگی متقابل است. هرچند نسبت به یک دهه پیش، نقش دولتها در تنظیم شبکه سیاستگذاری مرتبط با امنیت ملی و توسعه اقتصادی بیشتر شده است؛ اما حتی در چنین شرایطی، کشورها در هر تولید قابل تصوری به بخش خصوصی و تولیدکنندگان با درصدهای مختلف وابسته هستند.
بوئینگ و ایرباس نمونههای بارز این مفهوم هستند که در آنها ۳۵کشور با هم همکاری میکنند تا هواپیماهای مورد استفاده بیش از هشتمیلیارد نفر تولید شوند.
