توسط : مثبت نیوز – انتشار دوباره ویدئوهای اعتراضی نیروهای فراجا با محوریت حقوق، مزایا و شرایط کاری، نشان از انباشت مطالباتی است که علیرغم ویدیوهای اعتراضی قبلی پاسخ نگرفته و کار را به جاهای باریک رسانده است.
در سلسلهپدیدههای اجتماعی سالهای اخیر، شاید کمتر موضوعی به اندازه انتشار ویدئوهای اعتراضی پرسنل کادر انتظامی با یونیفرم رسمی، روایتگر ابعاد عمیق بحران معیشت و انباشت مطالبات پاسخ نداده باشد. الگویی که از ویدئوهای اعتراضی افسران انتظامی در استانهای مختلف نظیر کهگیلویه و بویراحمد (یاسوج) تا هرمزگان (بندرعباس) کلید خورد و معمولاً با ویدئوهای تکذیب یا ندامتنامه رسمی ختم به خیر میشد، اینک وارد مرحله تازهای شده است؛ مرحلهای که در آن نه تنها شدت اعتراضها علنیتر، بلکه واکنشهای طیفهای مختلف سیاسی نیز دستخوش تغییرات قابل تاملی شده است.
انتشار ویدئوهای اعتراضی نیروهای انتظامی در حالی افزایش یافته است که اقشار مختلف جامعه روز به روز با مشکلات معیشتی بیشتر مواجه شده و برای تامین حداقلهای زندگی بیشتر به دردسر میافتند.
انتشار ویدئوی اخیر از سوی ستوان سوم «رضا توسلی» و پیش از آن «محمد خدایار»، دو نمونه روشن از فضایی است که در آن کارد به استخوان بدنه اجرایی نیروی انتظامی رسیده است. تماشای افسری با ۱۵ سال سابقه خدمت که ماهیتابه حاوی چند تکه سیبزمینی را جلوی دوربین میگیرد و اعلام میکند این تمام سهم او از شام پیش از شیفت گشتزنی شبانه است، دیگر یک حاشیه اینترنتی نیست؛ بلکه یک سیگنال هشداردهنده از ساختاری است که نسبت به خط فقر در بدنه خود ناآگاه یا بیتفاوت مانده است.
نکته تکاندهنده در سخنان ستوان توسلی، ارائه اعداد و ارقامی است که ریاضیات ساده زیست روزمره یک حافظ امنیت را به چالش میکشد. او از حقوق ناخالص ۳۸ میلیون تومانی میگوید که پس از کسریهای متعدد به ۲۱ میلیون تومان میرسد؛ رقمی که در شاخصهای اقتصادی امروز کشور، حتی پاسخی برای حداقلیترین هزینههای خواربار و اجارهمسکن یک خانواده نیست.
ویژگی قابل توجه این اظهارات در آن است که اعتراض نامبرده نه متوجه مبانی ساختاری، بلکه متوجه ناعدالتیهای مدیریتی درونسازمانی است. او اشاره میکند با سطح سلامت ۲، مجبور است ۴۵ کیلومتر دورتر از محل سکونت خود به شیفت برود و حتی حق نوبتکاری ۱.۵ میلیون تومانی در فیش حقوقی او لحاظ نمیشود. سخنان او با تاکید بر اینکه «ضد نظام و ضد انقلاب نیستم، فقط به فکر معیشت ما باشید»، نشان میدهد که بدنه پلیس برای طرح اولیهترین مطالبات معیشتی خود، ناچار است ابتدا بپذیرد که ریسک اتهامات امنیتی را به جان بخرد تا شاید صدایش شنیده شود.
همین مضمون در ویدئوی سه هفته پیش سروان «محمد خدایار» نیز تکرار شد. او با صراحت از عجزش در خرید حداقلها مانند شیر برای خانوادهاش سخن گفت و در کپشن ویدئو اذعان کرد که به انفصال از خدمت و حتی مرگ تهدید شده است. خدایاری روی نقطهای دست گذاشت که خط تماس مستقیم پلیس با مردم است. او گفت: «اربابرجوع فکر میکند ما کاری از دستمان برمیآید و انجام نمیدهیم… آقایان مسئول شما مدیون این مردم هستید… با کت و شلوار اتوکشیده و عینک دودی نمیتوان با فساد مبارزه کرد، فساد را از منشاء قطع کنید.»
