توسط : مثبت نیوز – گویا قصه پرغصه هلدینگ «داروگر» و سریالِ تعطیلیِ برندهای ملی، پایانی ندارد.
هلدینگی که با تملک ۱۲ شرکت و کارخانه بزرگ، روزگاری نبضِ صنعت شوینده و بهداشتی کشور را در دست داشت، اکنون به گورستان برندها بدل شده است؛ کارخانههایی که یا چراغ تولید در آنها خاموش شده و یا نفسهای آخر را میکشند. حالا اما، دیوِ سیاهِ تعطیلی، بار دیگر پنجه بر گلوی «تولیپرس» فشرده است؛ کارخانهای که مدتهاست خطوط تولیدش رنگِ رونق به خود ندیده و جمعیت کارگرانش بعد از تعدیلهای پیدرپی، اکنون ۱۰۸ نفر تقلیل یافته است.
۱۰۸ کارگر باسابقه این واحد تولیدی در شهرک صنعتی البرز قزوین، در حالی راهی محل کار خود شدند که امید داشتند در آستانه ماه مبارک رمضان و سال نو، گرهای از مشکلات معیشتیشان باز شود؛ اما پاسخ کارفرما به این امید، «قفلهای بسته» بود. نگهبانی از ورود کارگران جلوگیری کرد و اعلام شد که کارخانه به دلیل آنچه «مشکلات تولید» نامیده شده، موقتاً تعطیل است.
این کارگران که میانگین سابقهای بین ۱۸ تا ۲۵ سال دارند و جوانی خود را پای خطوط این کارخانه گذاشتهاند، در واکنش به این اقدام، مقابل درب کارخانه تجمع کردند.
دامنه این بحران تنها به تولیپرس محدود نمانده و ۱۰ کارگر شرکت «بستهبندی پارس» (از زیرمجموعههای این هلدینگ) نیز به سرنوشت همکاران خود دچار شده و بلاتکلیف ماندهاند.
اما دردِ کارگران تنها «بیکاری» نیست؛ «بیپولی» و «گروگانگیریِ سوابق» رنج را مضاعف کرده است.
این فریادهای بیصدای کارگرانِ بلاتکلیف و درهای بسته کارخانه، تنها پردهای از یک سناریوی از پیش طراحیشده است. در پشت صحنهی این تعطیلیهای مقطعی و بهانهتراشیها برای توقف تولید، سوءمدیریتی عمیق نهفته است.
مالک شرکت قصدی برای راهاندازی واقعی ندارد؛ در حالی که این مجموعه ظرفیت اشتغالزایی برای ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ کارگر و رسیدن به تولید انبوه را داراست، متأسفانه به دلایل پشتپرده، ایشان نمیخواهد تولید صورت بگیرد و اکنون نیز در آستانه شب عید، مجدداً این مشکلات را ایجاد کرده است.
تولیپرس سالها تولیدکننده و صادرکننده برتر کشور بود و محصولات آن به تمام کشورهای منطقه و کشورهای کوچک منطقه نظیر قزاقستان، ترکمنستان، ازبکستان، افغانستان و پاکستان صادر میشد. این شرکت پتانسیل آن را دارد که همچنان یک برند بسیار خوب باقی بماند، اما قطعاً با این شیوه مدیریتی که آقایان در پیش گرفتهاند، این هدف هرگز محقق نخواهد شد.
