توسط : مثبت نیوز – سینمای ایران مدتها است که به طور کامل دو پاره شده است. از سال ۱۴۰۱ به این طرف عملاً برخی سینماگران ایرانی حساب خود را از سینمای جریان رسمی جدا کردهاند. نتیجه این جدا شدن ظهور جریان سینمایی جدیدی بود که میتوان آن را سینمای زیرزمینی نامید. اگر سالها پیش سینماگران معدودی مثل جعفر پناهی یا محمد رسول اف بودند که با به جان خریدن خطرات تبعات ساختن فیلم خارج از جریان رسمی چراغ سینمای زیرزمینی را روشن نگه میداشتند، حالا و در ایران سال ۱۴۰۵ کارگردانان زیادی به این جریان پیوستند.
کارگردانانی که زمانی خودشان جزئی از سینمای جریان رسمی بودند. به عنوان مثال همین محسن قرایی که این روزها و با آغاز جشنواره ونیز نام فیلمش دوباره در صدر اخبار قرار گرفته دستیار رضا میرکریمی بود و اولین فیلمش یعنی خسته نباشید را هم با همکاری افشین هاشمی به تهیه کنندگی رضا میرکریمی ساخت که مضمونی مذهبی و سنتی داشت. اما حالا محسن قرایی به صف و جرگه کارگردانی پیوسته است که فیلم زیرزمینی میسازند. به محسن قرایی باید نام کارگردانانی مثل سهیل بیرقی و بهتاش صناعیها را هم اضافه کرد که از دل سینمای جریان رسمی بیرون آمدند، اما مدتی است راه خود را از این سینما جدا کردند و به سینمای زیرزمینی پیوستند. محصول این جدایی ساخت فیلمهای پر سر و صدایی مانند بیداد و کیک محبوب من بود که بسیار هم مورد توجه مخاطبان تشنه ایرانی قرار گرفت.
پس دیگر نمیتوان سینمای زیر زمینی ایرانی را جدی نگرفت. این جریان سینمایی حالا یک جریان قدرتمند در برابر سینمای جریان رسمی است. سینمایی که حتی اگر وزیر ارشاد آن را محصول رشد تکنولوژی بداند هم باز هم سیاسی است. جشنوارههای خارجی هم که مدتها است متوجه این موضوع شدهاند از پذیرش فیلمهای جریان رسمی سینمای ایران خودداری کرده و به فیلمهای زیرزمینی سینمای ایران توجه نشان میدهند. آخرین فیلمی که از این جریان سینمایی به جشنوارههای خارجی آن هم جشنواره طراز اولی مانند ونیز راه پیدا کند مراقب محسن قرایی است. فیلمی که از همان روزهای آغازین و با انتشار اولین عکسها تبدیل به فیلمی خبرساز شد.
