توسط : مثبت نیوز – تحمل دو جنگ سهمگین و مواجهه با دشمنان تا بن دندان مسلحی که بقای ایران را هدف گرفته‌اند، باعث شد ذائقه جامعه ایران بیشتر پذیرای ادبیات قدرت شود و کمتر میلی نسبت به هرگونه «قرائت حقوقی» بی‌ثمر از وضع موجود داشته باشد. پاسخ به این نیاز، در شرایطی که جنگ هنوز پایان نیافته و روزبه‌روز به ابعاد آن افزوده می‌شود، کار آسانی نبود؛ اما «اسماعیل بقایی هامانه»، سخنگوی وزارت امور خارجه و رئیس مرکز دیپلماسی عمومی و رسانه‌ای تلاش کرد این نیاز را تا جای ممکن پاسخ دهد. نگاهی به نظرات مردم درباره او نشان می‌دهد جناب سخنگو تا حد زیادی در این مسیر موفق عمل کرده است.
بقایی ۱۱ مهر ۱۴۰۳ با حکم سید عباس عراقچی سخنگوی وزارت امور خارجه شد؛ دیپلماتی که پیش‌تر سفیر و نماینده دائم ایران در دفتر سازمان ملل در ژنو بود و پرونده‌های حقوقی و چندجانبه را از نزدیک مدیریت کرده بود. او از همان ماه‌های نخست نشان داد قصد ندارد فقط «اعلام موضع» کند؛ آمده است موضع ایران را تثبیت و روایت کند. بقایی همچنین در دولت سیزدهم، به‌عنوان مشاور و دستیار شهید حسین امیرعبداللهیان، وزیر امور خارجه وقت خدمت کرده بود.
در روزهایی که حملات نظامی و فشار سیاسی به بالاترین سطح رسیده بود، بقایی مسیری را رفت که به امضای او بدل شد و به دل جنگ ترکیبی دشمن زد.
اما چرا بقایی موفق ظاهر شد؟
1. مواضع ترکیبی و حساب‌شده
2. فهم درست از اشتهای رسانه
3. استفاده از سرمایه فرهنگی به‌عنوان پل میان سیاست و هویت جمعی
4. طنز و کنایه به‌مثابه سلاح نامتقارن
موفقیت بقایی محصول یک فرمول نیست؛ برآیند هم‌زمان چند ویژگی است که مرور شد. در نهایت روشن شد موضعی که خوب، کوتاه و به‌موقع اتخاذ شود، خودش مسیر ماندگاری خود را پیدا می‌کند. بدین ترتیب جایگاه سخنگویی از یک جایگاه فردی و معمولی به یک نقش رسانه‌ای همه‌جانبه ارتقا پیدا کرده که حتی می‌تواند ظرفیت بازگرداندن اعتماد عمومی به دیپلماسی را هم داشته باشد.
