توسط : مثبت نیوز – حضور ۱۴ فیلم از ۳۱ فیلم (حدود ۴۵ درصد) توسط نهادهای حاکمیتی، میتواند منجر به یک اقتصاد هنر گلخانهای شود. در یک صنعت سینمای واقعی کمپانیها برای بقا ناچارند فیلمهایی بسازند که مخاطب برایشان بلیت بخرد؛ اما وقتی نزدیک به نیمی از ویترین سینمای ایران توسط نهادهایی «بنیاد سینمایی فارابی»، «شهرداری» و «حوزه هنری (سوره)» پر شده است، معادله تغییر میکند.
در این سیستم، فیلمساز به جای دغدغهی فروش در گیشه، دغدغهی تصویب در شورا را دارد. نهاد دولتی هم بر اساس مأموریت سازمانی بودجه میدهد، نه بر اساس نیاز بازار. نتیجه چه میشود؟ تولید انبوه درامهای اجتماعی یا آثار استراتژیک که لزوماً نسبتی با سلیقه نسل جدید مخاطبان ندارند.
بنیاد سینمایی فارابی با ۶ فیلم، رکورددار است و در کنار آن، ورود شهرداری تهران و قوه قضائیه به عرصه تولید فیلم داستانی، نشان میدهد که سینمای ایران بیش از آنکه یک صنعت سرگرمی باشد، به ابزاری برای ارائه گزارش عملکرد یا تبیین مواضع تبدیل شده است.
تا زمانی که بخش خصوصی واقعی نتواند در رقابت با این بودجههای کلان و بینیاز از بازگشت سرمایه، قد علم کند، سینمای ایران صنعتی نخواهد شد. سینمای صنعتی تنها زمانی پدید میآید که بقای سینما به مردم وابسته باشد.
فیلم «اردوبهشت» نیز ساخته مؤسسه «تصویرشهر» وابسته به شهرداری تهران است. با این حساب تعداد فیلمهای این نهاد در جشنواره به ۴ فیلم میرسد.
