توسط : مثبت نیوز – ایران پاییز را در حالی آغاز کرده که در بخش‌هایی از کشور هنوز بارانی ثبت نشده‌است. کسری بارش در هفته‌های نخست سال آبی به بیش از 97 درصد رسیده و بیش از نیمی از ظرفیت مخازن سدها خالی مانده‌است. هم‌زمان، اقیانوس آرام استوایی با ال‌نینویی قدرتمند روبه‌روست که پیش‌بینی‌های جهانی از تداوم آن تا زمستان حکایت دارند. این هم‌زمانی، پرسشی فراتر از قدرت یک پدیده اقلیمی مطرح می‌کند: چرا در شرایطی که ال‌نینو تقویت شده و برای بخش‌هایی از غرب و جنوب‌غرب ایران بارش بیش از نرمال پیش‌بینی می‌شود، نشانه‌های خشکی همچنان در آمار بارندگی و وضعیت منابع آب دیده می‌شود؟ پاسخ را نه در دمای اقیانوس به‌تنهایی، بلکه در فاصله میان پیش‌بینی‌های فصلی، بارش واقعی در مناطق مختلف و آبی باید جست‌وجو کرد که سرانجام به خاک، رودخانه‌ها و مخازن سدها می‌رسد.
پیش‌بینی فصلی درباره احتمال و روند کلی است و داده‌های ایستگاهی نیز وضعیت نقاط مشخص را در بازه‌ای محدود نشان می‌دهند. ال‌نینو می‌تواند در تغییر الگوهای گردش جو و احتمال بارش در بخش‌هایی از ایران نقش داشته باشد، اما مقدار و زمان بارندگی را به‌تنهایی تعیین نمی‌کند. حتی بارش بیشتر از نرمال نیز لزوماً به‌معنای پایان خشک‌سالی نیست؛ همان‌طور که بارش شدید می‌تواند در صورت آماده‌نبودن مسیرهای آب، به‌جای ذخیره پایدار به رواناب و سیلاب تبدیل شود.
در ادامه پاییز، مسئله فقط این نیست که باران کجا می‌بارد؛ باید دید کدام مناطق همچنان کم‌بارش می‌مانند، کجا شدت بارندگی خطر سیلاب ایجاد می‌کند و در کدام حوضه‌ها آب فرصت نفوذ و ماندگاری پیدا می‌کند. سرنوشت آبی ایران را نه نام یک پدیده اقلیمی، بلکه ترکیب جغرافیای بارش، وضعیت منابع آب و توان مدیریت رواناب و ذخیره‌سازی رقم می‌زند.
