توسط : مثبت نیوز – بر اساس رویکرد جدید، آن دسته از شهروندان ایرانی که در خارج از کشور فعالیتهایی در تقابل با جمهوری اسلامی داشتهاند، با احکامی نظیر ممنوعالمعامله شدن یا مصادره داراییهایشان در داخل کشور مواجه میشوند.
در گام نخست، تمرکز بر چهرههای رسانهای و شناختهشده قرار گرفت؛ فهرستی که عمدتاً به کارکنان و مدیران شبکه ایران اینترنشنال اختصاص دارد. نامهایی، چون پوریا زراعتی، فرداد فرحزاد، الناز کیانی، احمد صمدی، مجتبی پورمحسن، نیوشا صارمی، سمیرا قرائی، آزاده اسدی، علیاصغر رمضانپور، مزدک میرزایی، علیحسین قاضیزاده و محمود عنایت در میان این افراد دیده میشود.
محمود عنایت—یا به نام کاملتر سید محمودرضا عنایت—اصالتاً اهل استهبان در استان فارس است. اطلاعات مستندی از فعالیتهای او در ایران در دسترس نیست، اما شواهد نشان میدهد که مسیر حرفهای او در حوزه رسانه از خارج از کشور و بهویژه در لندن آغاز شده است. او در سال ۱۳۹۶، همزمان با راهاندازی شبکه ایران اینترنشنال، به این مجموعه پیوست و یک سال بعد به سمت مدیریت آن رسید.
در خارج از کشور، نام او با شرکت «اسمال مدیا» گره خورده و همچنین در بنیاد سیامک پورزند—یکی از نهادهای فعال در حوزه رسانهای خارج از کشور—در کنار چهرههایی، چون مازیار بهاری (بنیانگذار ایرانوایر) دیده میشود.
تحولات سال ۱۴۰۱ و ازسرگیری روابط ایران و عربستان، نقطه عطفی برای این شبکه بود. در همان زمان، گزارشهایی—از جمله در روزنامه گاردین—به نقش سرمایهگذاران سعودی در تأمین مالی این رسانه اشاره کردند. هرچند این ادعاها هرگز بهطور رسمی تأیید نشد، اما همزمانی بحران مالی ایران اینترنشنال و شبکه منوتو با بازگشایی سفارتخانههای تهران و ریاض، به این گمانهزنیها دامن زد.
در ادامه، شبکه ایران اینترنشنال بهنظر میرسد مسیر جدیدی را در پیش گرفت. انتقال دفتر فعالیت به واشنگتن و تلآویو، جذب سرمایهگذاران جدید و تغییر محسوس در محتوای برنامهها، از جمله نشانههای این تغییر بودند. این شبکه که پیشتر ترکیبی از برنامههای خبری و سرگرمی ارائه میداد، بهتدریج به رسانهای با تمرکز پررنگ بر تحولات سیاسی ایران و حتی چیزی شبیه به اتاق جنگ علیه جمهوری اسلامی بدل شد.
محمود عنایت «۳۴ مورد اموال در داخل کشور» داشته است؛ از جمله زمینهای با کاربریهای مختلف، مزارع، باغها، واحدهای مسکونی، یک کارخانه و سایر داراییها.
این سطح از دارایی، پرسشهای جدیتری را درباره میزان ارتباطات و شبکههای اقتصادی او در داخل کشور مطرح میکند—بهویژه در شرایطی که فعالیت حرفهای او عمدتاً در خارج از ایران تعریف شده است.
سیدابراهیم عنایت متولد استهبان از استان فارس و از چهرههای اقتصادی برجسته در جمهوری اسلامی است. ابراهیم عنایت تا همین چند سال پیش در چندین شرکت و نهاد دولتی و نیمه دولتی سمتهای مدیریتی داشته است.
او در دهه ۸۰ در دولت احمدی نژاد، مدیرعامل کارگزاری بانک سپه، بانک اختصاصی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بوده است. او همچنین در سال ۹۸ در دولت ابراهیم رئیسی مدیرعامل شرکت سرمایه گذاری سپه، دیگر نهاد وابسته به بانک سپه بوده که این یعنی کرسی او چسبیده به کرسی علی اکبر عرب مازار رئیس هیات مدیره این شرکت قرار داشته. علی اکبر عرب مازار رئیس سازمان امور مالیاتی دولت احمدی نژاد و برادر عباس عرب مازار مشاور وزیر اقتصاد دولت ابراهیم رئیسی است.
ابراهیم عنایت سال ۹۹ عضو هیات مدیره سازمان فرابورس هم شده است. او عضو هیات مدیره شرکت بین المللی تامین قطعات توسعه آتیه صبا در دهه ۹۰ بوده که یکی از شرکتهای وابسته به هلدینگ آتیه صبا، وابسته به صندوق بازنشستگی کشوری است. عضویت ابراهیم در هیات مدیره کارگزاری پارسیان، و کانون کارگزاری بورس و اوراق بهادار در همین سالها اتفاق افتاده که همگی شرکتهایی وابسته به نهادهای حاکمیتی و دولتیاند.
عنایت عضو هیات مدیره شرکت بازارگردان گروه توسعه بهشهر هم بوده که یک شرکت وابسته به بانک ملی است.
در این میان، همکاریهای تجاری او با چهرههایی، چون حمیدرضا آصفی، سخنگوی پیشین وزارت امور خارجه و سفیر سابق ایران در چند کشور اروپایی و منطقهای، نیز بر پیچیدگی این شبکه ارتباطی میافزاید. این همکاریها در قالب عضویت مشترک در هیأتمدیره شرکتهای مختلف اقتصادی در دهه ۱۳۹۰ شکل گرفته است. هر دوی این چهرهها در چندین شرکت از جمله شرکت سرمایه گذاری الوند، شرکت صنعتی و بازرگانی الوند تدارک، سرمایه گذاری بهشهر وابسته به بانک ملی عضو هیات مدیره بودهاند. این به معنای وجود ارتباط میان عنایت و دستگاه سیاست خارجی یعنی حساسترین و امنیتیترین نهاد جمهوری اسلامی است.
