توسط : مثبت نیوز – بررسی هزینههای میزبانی جامجهانی از سال ۱۹۸۲ تاکنون، از دگرگونی ماهیت این رویداد ورزشی به یک ابرپروژه اقتصادی خبر میدهد.
درحالیکه میزبانی اسپانیا در سال ۱۹۸۲ با هزینه اسمی ۰.۴۴ میلیارد دلار (معادل ۱.۵ میلیارد دلار به قیمت امروز) انجام شد، این ارقام در دهههای بعد روند صعودی یافتند؛ چنانکه ایتالیا در سال ۱۹۹۰، حدود ۴ میلیارد دلار (۹.۸ میلیارد دلار به ارزش امروز) و کرهجنوبی و ژاپن در سال ۲۰۰۲، حدود ۷ میلیارد دلار (۱۲.۲ میلیارد دلار به ارزش امروز) هزینه کردند. این مسیر صعودی با میزبانی برزیل در سال ۲۰۱۴ و اختصاص ۱۵ میلیارد دلار (۲۰.۵ میلیارد دلار به ارزش امروز) شتاب بیشتری گرفت و در نهایت در جامجهانی ۲۰۲۲ قطر، با ثبت هزینه خیرهکننده ۲۲۰ میلیارد دلار (بیش از ۲۳۵ میلیارد دلار امروز) به اوج خود رسید. اگرچه برای جامجهانی ۲۰۲۶ در کشورهای آمریکا، کانادا و مکزیک، برآوردها حاکی از کاهش چشمگیر هزینهها و صرف بازهای بین ۷ تا ۱۵ میلیارد دلار است، اما تداوم این ارقام میلیاردی نشان میدهد که میزبانی جامجهانی همچنان یکی از پرهزینهترین تعهدات مالی برای کشورهای میزبان این رقابتها به شمار میرود.
گزارشهای مختلف نشان میدهد سه کشور میزبان جامجهانی فعلی، برای برگزاری این مسابقات هیچ ورزشگاه جدیدی نساختهاند و تنها اقدام آنها مربوط به نوسازی ورزشگاههای سابق بوده است. گفته میشود این موضوع دلیل کاهش هزینههای آمادهسازی جامجهانی فعلی بوده است. بر اساس بودجههای اعلامشده عمومی، مجموع هزینه نوسازی ۱۶ ورزشگاه میزبان بین ۱.۵ تا ۲ میلیارد دلار برآورد میشود. سرمایهگذاری در هر ورزشگاه از حدود ۱۹ میلیون دلار برای ورزشگاه «لومن فیلد» سیاتل تا حدود ۳۰۰ تا ۳۵۰ میلیون دلار برای ورزشگاه «ایتیاندتی» دالاس متغیر بوده است. این ارقام تنها شامل هزینههای عمرانی و سرمایهای ورزشگاهها میشود و هزینههای زیرساخت شهری، امنیتی و حملونقل را در بر نمیگیرد.
فیفا و سه کشور میزبان تصمیم گرفتند از ورزشگاههای موجود استفاده کنند تا هزینهها کاهش یابد، آثار زیستمحیطی محدود شود و خطر ایجاد ورزشگاههای کماستفاده پس از پایان مسابقات از بین برود. هر سه کشور از قبل دارای ورزشگاههای حرفهای با ظرفیت بالا بودند که با انجام برخی نوسازیها میتوانستند استانداردهای فیفا را تأمین کنند. این رویکرد بهعنوان الگویی پایدارتر برای برگزاری رویدادهای بزرگ ورزشی نیز مورد استقبال قرار گرفته است. بزرگترین چالش فنی، تبدیل ورزشگاههای فوتبال آمریکایی (NFL) به زمینهایی مطابق استانداردهای فیفا بود. ازآنجاکه ابعاد زمین فوتبال آمریکایی کوچکتر از زمین فوتبال است، بسیاری از ورزشگاهها نیازمند تغییرات گسترده برای نصب چمن طبیعی و ایجاد ابعاد استاندارد زمین بودند. این تغییرات از بازطراحی جایگاههای تماشاگران در برخی ورزشگاهها تا بازسازی کامل لایههای زیرین زمین بازی را شامل میشد. تمامی ۱۶ ورزشگاه میزبان به زیرساختهای دیجیتال جدید مجهز شدهاند؛ از جمله شبکههای وایفای پرظرفیت، شبکههای اختصاصی 5G، حسگرهای اینترنت اشیا برای مدیریت جمعیت و مصرف انرژی، سامانههای امنیتی مبتنی بر هوش مصنوعی و سیستمهای هوشمند بلیتفروشی با کنترل دسترسی بیومتریک. شرکت ورایزن پیشبینی کرده است که هر مسابقه در ورزشگاههای آمریکا بیش از ۵۰ ترابایت ترافیک داده موبایلی ایجاد کند. راهبرد پایداری فیفا برای جامجهانی ۲۰۲۶ بر بهبود بهرهوری انرژی، صرفهجویی در مصرف آب، مدیریت پسماند و کاهش انتشار کربن متمرکز است. جایگزینی سیستمهای روشنایی LED، استفاده از سامانههای آبیاری هوشمند، بهرهگیری از انرژیهای تجدیدپذیر، اجرای برنامههای بازیافت و دریافت گواهیهای زیستمحیطی از مهمترین اقدامات انجامشده به شمار میروند.
