توسط : مثبت نیوز – بار دیگر درباره نسبتهای خانوادگی برخی چهرههای نزدیک به پشم(پایداری-شریان-مصاف) با چهرههای شناختهشده انجمن حجتیه صحبت شده است.
برخی مدعی وجود یک رابطه خانوادگی میان خاندان نیلی با مرحوم سیدحسین سجادی شده اند؛ چهرهای که رسانههای مختلف او را از اعضای اولیه و از چهرههای بانفوذ انجمن حجتیه معرفی کردهاند. این کاربارن مدعیاند که نیلیها، خواهرزاده حسین سجادیاند.
سیدحسین سجادی پس از درگذشت شیخ محمود حلبی، بنیانگذار انجمن حجتیه، یکی از چهرههای مؤثر و شناختهشده این جریان بود. درباره او نوشتهاند که در سالهای پایانی عمر، مجالس سخنرانی در منزل خود در تهران برگزار میکرد و برخی رسانهها از او به عنوان یکی از رهبران یا چهرههای اصلی انجمن یاد کردهاند.
البته نسبت خانوادگی، به خودی خود، دلیل قطعی برای نسبت دادن یک تفکر سیاسی یا اعتقادی به افراد نیست. نمیتوان صرفاً، چون فردی با چهرهای وابستگی خانوادگی دارد، او را نماینده همان جریان دانست. اما وقتی ادبیات سیاسی یک جریان با برخی مولفههای فکری حجتیه همپوشانی پیدا میکند، پرسش درباره ریشههای اعتقادی آن طبیعی است.
انجمن حجتیه در تاریخ سیاسی جمهوری اسلامی همواره نسبتی مسئلهدار با نظریه ولایت فقیه داشته است. این جریان در اصل با محوریت مبارزه اعتقادی با بهائیت شکل گرفت و در سالهای پیش از انقلاب، به فعالیت سیاسی انقلابی باور جدی نداشت. پس از انقلاب نیز منتقدانش آن را جریانی میدانستند که با ایده حکومت دینی فعال در عصر غیبت، آن هم ذیل ولایت مطلقه فقیه، نسبتی روشن و مثبت ندارد.
از همینجاست که نسبت میان برخی جریانهای آخرالزمانی و سیاست رسمی جمهوری اسلامی محل بحث میشود. آنها ممکن است در ظاهر از ولایت سخن بگویند، اما در عمل تا جایی با ولایت همراهند که تصمیمات رسمی با پروژه اعتقادی و سیاسیشان همسو باشد. اگر تصمیم نظام به سمت مذاکره، توافق، کاهش تنش یا بازسازی اقتصاد برود، همان جریان میتواند به نام «انقلاب» علیه تصمیم نظام بایستد.
امروز مساله جریان تندروی صاحب رسانه و تریبون و میدان با توافق است؛ اگر مذاکرات واقعاً زیر نظر رهبری پیش رفته، مخالفت خیابانی با توافق و حمله به آن با ادبیاتی مانند «کودتا» و «تسلیم» دقیقاً چه معنایی دارد؟ آیا پشم(پایداری-شریان-مصاف) در حال نقد دولت است یا در حال عبور از همان ساختاری که سالها خود را مدافع مطلق آن معرفی میکرد؟
شاید پاسخ را باید در همان مفهوم «ولایتمداری مشروط» جستوجو کرد؛ وفاداری تا وقتی که تصمیمات با میل ایدئولوژیک جریان هماهنگ باشد. از این منظر، میثم نیلی فقط یک مخالف توافق نیست؛ او نشانه یک شکاف عمیقتر است. شکافی میان سیاست رسمی جمهوری اسلامی و جریانی که خود را از جمهوری اسلامی هم انقلابیتر میداند.
