توسط : مثبت نیوز – تاریخ معاصر ایران تا دلتان بخواهد جعبه سیاه در انبار و حرفهای زیادی برای گفتن دارد.
سینما در این بین میتواند با دراماتیزه کردن واقعیت بیرونی، علاوه بر به فعلیت رساندن جنبه سرگرمکننده این مدیوم، گذشته را برای مخاطب احضار کند تا قسمتی از گرههای ذهنیاش در مواجهه با تاریخ نهچندان دور سرزمینش باز شود. برای بهثمر رسیدن این هدف در سینما هیچ ظرفی به اندازه تریلرهای مهیج سیاسی نمیتواند برای مخاطبان امروزی جذاب بهنظر برسد که فیلمهای 70 میلیمتری را در قالب گوشیهای چند اینچی مشاهده میکنند؛ زیرا در غیر اینصورت ریلزهای چندثانیه اینستاگرامی و کلیپهای کوتاه تیکتاکی کارکردی بهمراتب سرگرمکنندهتر از سینمای خردهپیرنگ یا ضدپیرنگ دارند.
«لباسشخصی» اولین فیلم بلند «امیرعباس ربیعی» در قالب تدوینی خوشریتم، داستان نفوذ حزب توده در ساختار جمهوری اسلامی را ذیل اتفاقات دهه پرالتهاب 60 روایت میکند و از این منظر حائز جدی گرفتهشدن است، چون ضمن رعایت قراردادهای ژانری هم تاریخ را مورد مداقه تازه قرار میدهد و هم سعی در نگهداشتن نبض مخاطبش تا پایان کار دارد. ازسویدیگر، این فیلم به شکل انضمامی و عینی وقایع روز نظیر نفوذ و نفاق را از نظر میگذراند و از این منظر نسبت چندانی با فیلم اول یک فیلمساز جوان در دهه 90 شمسی ندارد؛ گویی توقیف ۷ساله این اثر موجب نشده که همچنان فرزند زمانه کنونی، یعنی تابستان 1405 نباشد.
