توسط : مثبت نیوز – شعارها علیه عراقچی، قالیباف و مذاکرهکنندگان است؛ همان تیمی که بارها تأکید شده تحت نظر مستقیم رهبری جدید و شورای عالی امنیت ملی مذاکره کرده است. حالا پرسش اینجاست: اگر توافق با اطلاع و نظر رهبری پیش میرود، مخالفت تندروها را باید نقد یک توافق دانست یا آغاز عبور از مرجعی که سالها خود را مطیع بیچونوچرای او معرفی میکردند؟
۱۶ نماینده مجلس در تجمعات حاضر شدند تا مخالفت خود را با توافق به نمایش بگذارند.
«شهید ندادیم که سازش کنیم، شیعه لبنان را فراموش کنیم»، «مرگ بر سازشگر»، «قالیباف، عراقچی، پس خون رهبرم چی؟» و حتی شعار تند «اگر چیزی امضا شه، مسعود باید کشته شه» از جمله شعارهایی بود که در تجمعها شنیده شد. گروهی نیز مقابل وزارت امور خارجه تجمع کردند و شعارهایی، چون «مرگ بر عراقچی» و «عراقچی حیا کن، آمریکا رو رها کن» سر دادند.
در کنار تجمعها، پوسترهایی با هشتگ «نمیپذیرم» در شبکههای اجتماعی و کانالهای نزدیک به جریان تندرو دست به دست میشود.
اما نوک پیکان حملات بیش از همه به سمت محمدباقر قالیباف است. از آنجا که دولت مسعود پزشکیان عملاً نقشی در مذاکرات ندارد و عباس عراقچی نیز در گفتوگوی ویژه خبری تلویحاً اعلام کرده که مفاد توافق بر اساس مذاکرات مستقیم میان تیم ایرانی و طرف آمریکایی تدوین شده، منتقدان، قالیباف را متهم اصلی میدانند. دعوایی که البته ریشه در سالهای گذشته دارد و حالا بستر برای بسط آن فراهم شده است.
این در حالی است که قالیباف پیشتر در گفتوگویی مفصل با صداوسیما چندین بار تأکید کرده بود که هیچ مذاکرهای بدون رضایت و اطلاع رهبری جدید انجام نشده و نخواهد شد.
با این وجود، شب گذشته پوستری در کانالهای نزدیک به جبهه پایداری منتشر شد که مدعی بود تجمع ساعت ۱۰ شب با هدف «نجات دادن رهبری از اسارت محمدباقر قالیباف و مسعود پزشکیان» برگزار میشود. در این فراخوان ادعا شده بود که «رهبری را در زندان کردهاند و در حال توافق با آمریکا هستند.»
مشکل اینجاست که این جریان سالهاست در مهمترین نهادهای کشور، از مجلس و خبرگان تا صداوسیما و شورای نگهبان، نفوذ و حضور جدی دارد. فصلالخطاب این طیف، دستکم در ظاهر، همواره نظر رهبری بوده است.
اما حتی موضعگیری اخیر آیتالله سیدمحمدمهدی میرباقری، عضو مجلس خبرگان و چهرهای که بسیاری او را پدر معنوی جبهه پایداری میدانند، نتوانست این جریان را آرام کند.
میرباقری شب گذشته در رشتهتوییتی از توافق احتمالی حمایت کرد و نوشت: «گمان نمیکنم در نهایت چیز خیلی بدی از توافق دربیاید. ممکن است عالی نباشد، ولی اینکه ما خیال کنیم یک چیز ضعیفی خواهد بود و خیلی نگران بشویم، خیر؛ بنابراین نگران و مضطرب نباشید و پمپاژ اضطراب نکنید.»
او همچنین تأکید کرد: «رهبر معظم انقلاب نظارت جدی دارند و تذکرات جدی میدهند و صحنه را کنترل میکنند.».
اما ظاهراً این سخنان نیز برای مخالفان کافی نبوده است.
یکی از مهمترین پیامهای آیت الله خامنهای، پیامی است که به مناسبت عجیب سالروز افتتاح اولین دوره مجلس شورای اسلامی در ۷ خرداد منتشر کرد. در این پیام رهبری به طور ویژه از محمد باقر قالیباف برای تلاشهای او جهت اعتلای کشور تشکر کرد و همه را به صیانت از وحدت و پرهیز از اختلافهای پوچ سیاسی دعوت کرد.
علی باقری کنی نیز اخیراً در گفتوگو با صداوسیما عملاً از سازوکار مذاکرات پرده برداشت و گفت در تمام دولتهای گذشته، تکتک بندهای مذاکرات با نظر و تأیید رهبری پیش میرفته است. او حتی روایت کرد که ابراهیم رئیسی زمانی به او اعتراض کرده بود که چرا همه جزئیات را با رهبری در میان میگذارد؛ اما این اعتراض نیز باعث نشد روند کسب نظر درباره جزئیات مذاکرات متوقف شود.
حالا پرسش اینجاست؛ اگر آنچه قالیباف، عراقچی و باقری کنی میگویند درست باشد، مخالفت خیابانی با توافق، مخالفت با چه کسی است؟ تیم مذاکرهکننده، قالیباف یا نهادی که به گفته همه این افراد، از ابتدا تا انتهای مذاکرات در جریان جزئیات آن بوده است؟
