توسط : مثبت نیوز – سیزدهم شهریور 1405 بود که بالاخره بعد از نزدیک به دو دهه، چشم مخاطبان تلویزیون به ماجراهای «مسعود شصتچی» روشن شد. هنوز برای ارزیابی فصل سوم «مرد هزار چهره» یا همان «مرد سههزار چهره» زود است.
بهواسطه حضور چهرههای متفاوت در گروه نویسندگان آثار مدیری، مخاطب با میزان قابل توجهی تنوع در خلق سابژانرهای کمدی طرف بوده است.
کمدی اسکچ برای این کارگردان همواره کارکردی دوگانه -و نه متضاد- داشته و نهتنها مدیری را به محبوبیت رسانده، بلکه در بزنگاهها به دستگیری از وی پرداخته است.
مهران مدیری بدون شک اولین و آخرین کارگردانی است که لااقل یک تجربه موفق در خلق سیتکام یا کمدی موقعیت دارد. این سابژانر یکی از محبوبترین و پایدارترین فرمتهای تلویزیونی در جهان است و فراتر از یک سرگرمی ساده به بخشی از فرهنگ عامه یا بهقولمعروف خارجیها، «پاپ کالچر» تبدیل شده است.
در مسیر خلق آثار کمدی، مهران مدیری از دو دال اصلی و مرکزی سیتکام و کمدی اسکچ برخوردار است.
ذکر این نکته هم ضروری به نظر میرسد که بسیاری از آثار کمدی ترکیبی از چندین ژانر فرعی هستند و مرزهای مشخصی بین آنها وجود ندارد و رفتوآمد مدیری میان کمدی اسکچ و سیتکام امری استثنایی در میان کمدینهای مشهور ایرانی و خارجی است و یک فرد باید خیلی خوششانس باشد که بتواند مسیرش را خودش انتخاب کند.
باوجوداین، مدیری در آثار ترکیبی و متکثری مانند «دراکولا»، «ویلای من»، «قهوه پدری»، «شیشماهه» و… ژانرها و گونههای مختلف کمدی -از کمدی بزرگسال و فانتزی گرفته تا کمدی کلامی و پارودی- را به بازی میگیرد.
بر همین اساس، او از تیم جدید نویسندگان خود بعد از پایان همکاری با چهرههای تثبیتشده بهره برد و نام افرادی چون «محمدامین فرشادمهر»، «امین انتظاری» و «احمدرضا کاظمی» -که لااقل دو نمونه از آنها یعنی محمدامین فرشادمهر و احمدرضا کاظمی سابقه طنزنویسی در مطبوعات اصلاحطلب را در کارنامهشان داشتند- را در کنار خود قرار داد.
