توسط : مثبت نیوز – جمعه حوالی عصر، 100 اثر هنری چوب حراج خوردند و در مجموع 464 میلیارد تومان ناقابل به فروش رسیدند.
تابلوی محمد احصایی که در حراج بهمن 1402 حدود 9 میلیارد به فروش رفته، در سال 1405، 36 میلیارد تومان فروش برود و این افزایش 4 برابری را در کمتر از 3 سال قبول کند. اما یک نکته در این بین وجود دارد؛ اگر همه تابلوها در حراج تهران به نسبت بازه زمانی مشابه افزایش سهبرابر داشته باشند، یعنی سازوکار حراج منطقی است اما نکته اینجاست که در همان بازه بهمن 1402 تا حراج تیرماه امسال تابلوی پرویز کلانتری از مبلغ 4 میلیارد 800 میلیونی به رقم 27 میلیارد و 500 میرسد و این یعنی افزایشی بیش از 5.5 برابری. آیا کلانتری در این سه سال اتفاق خاصی برای آثارش پیش آمده؟ آیا قانون ریجستری شامل حالش شده؟! پاسخ حراج در این سالها درباره منطق افزایش قیمتها حواله دادن است به گروهی کارشناس که حراج میگوید مورد تأیید وزارت میراث فرهنگی است. حالا بماند که همین گروه سر ماجرای تابلوی دختر نشسته (داستان این تابلو هم چند سطر دیگر بازگو میکنیم) از سازوکارهای حراج تهران ابراز بیاطلاعی کردند. سوای این درصد افزایش و کاهشها در سالهای مختلف حراج، یک مسئله دیگری هم در قیمتگذاریها وجود دارد، اینکه چرا و به چه علت در رویدادهای معتبری چون حراج کریستیز تابلوهای ایرانی نصف قیمت حراج تهران به فروش میرسند؟ مثال واضحش را باید با کار پرویز کلانتری بزنیم؛ تابلوی کلانتری در حراج 20 اکتبر 2015 حدود 43,750 دلار به فروش میرسد اما مشابه آن تابلو در همان سبک 27 میلیارد و 500 میلیون تومان در حراج بیستوپنجم فروخته میشود که به دلار 195 هزار تومان، میشود 141 هزار دلار و این یعنی تفاوت بیش از 3 برابری.
تابلوی محمد احصایی دو بار به حراج آمده و یکبار در سال 1402 و یکبار در 1405، اول با قیمت 9 میلیارد و 900 میلیون تومان و بعد با قیمت 36 میلیارد و 850 میلیون به فروش میرسد. اثر پرویز کلانتری در سال 1402 با قیمت 4 میلیارد و 840 میلیون تومان و بعد در سال 1405 با عدد 27 میلیارد و 500 میلیون تومان فروش میرود. با این همه رکورددار این آمار تابلوی «تابستان، زمستان از مجموعه مغربیها» برای آیدین آغداشلوست که سه مرتبه به حراج عرضه میشود؛ یکبار در دی 1398 با قیمت 850 میلیون تومان فروش میرود، بار دوم با قیمت 11 میلیارد و 220 میلیون تومان در مهر 1403 و مرتبه سوم با قیمت 25 میلیارد و 850 میلیون تومان. مسعود عربشاهی نیز تابلویش را یکبار در حراج آذر 1402 با قیمت 4 میلیارد و 620 میلیون تومان به فروش میرساند و بار دیگر همان تابلو را امسال به قیمت 9 میلیارد و 900 میلیون تومان میفروشد. اینکه یک اثر در بازه زمانی 7 ساله سه بار به حراج میآید، نشان میدهد تابلوها به جای یکسری آثار هنری تبدیل به کالای سرمایهای شدهاند و در چرخههای اقتصادی قرار میگیرند.
در حراج تیرماه 1405، خانمی توانسته حجم قابلتوجهی از آثار را خریداری کند!
نگارهای که در حراج بهمن 1403 به حراج آمد و بیش از 22 میلیارد فروش رفت. کمی بعد کارشناسان حوزه میراث فرهنگی ابهاماتی را به آن وارد کردند مثل اینکه آن نگاره برای 5 سال پس از فوت رضا عباسی، نگارگر عصر صفوی است و شکل طراحی اثر و اصالت آن نیز پر ابهام است. با این حال، حراج پاسخ مشخصی به آن ابهام وارد شده نداد، درحالیکه میتوانست با گرفتن یک مصاحبه با کسی مثل آیدین آغداشلو (که سالها روی نگارهای رضا عباسی کار کرده) و تأیید کردن اصالت از سمت او ماجرا را خاتمه دهد اما حراج باز هم همه چیز را ارجاع داد به آن گروه تأییدکننده اصالت و ماجرا را با پاسخ مبهم رها کرد.
یک تابلو در حراج امسال تهران از پروانه اعتمادی به فروش رسید که خود نقاش، آن را به غلامحسین ساعدی اهدا کرده بود؛ نگارهای از آیتالله طالقانی که در سال 1358 کشیده میشود و بخشی از تاریخ تصویری انقلاب است. این تابلو توسط فردی به قیمت 8 میلیارد و 580 میلیون تومان تومان فروخته و خریداری میشود.
