توسط : مثبت نیوز – آمریکا تجهیزات نظامی عظیمی به منطقه اعزام کرده که حتی در مقایسه با عملیات اخیرش در ونزوئلا نیز کمسابقه است اما این به معنای پیروزی قطعی آمریکا در یک جنگ احتمالی با ایران نیست.
این تردید به دو عامل بازمیگردد: ظرفیت داخلی آمریکا و ظرفیت داخلی ایران.
ارتش آمریکا با وجود دههها هزینهکرد کلان، توان شکست دادن یک رقیب همتراز را ندارد. تجربه عراق و افغانستان نشان داد ظرفیت نیروی داوطلب پاسخگوی جنگهای بزرگ نیست. در سالهای اخیر تمایل جوانان به خدمت از ۱۵ درصد به ۹ درصد کاهش یافته و افراد واجد شرایط از ۳۰ درصد به ۲ درصد رسیدهاند.
تمرکز صنایع دفاعی آمریکا در پنج شرکت بزرگ عامل آسیبپذیری راهبردی است.
پیش از هر جنگ جدید، دولت آمریکا به پرسشهایی اساسی پاسخ دهد؛ از جمله اینکه آیا منافع حیاتی تهدید شده، آیا هدفی روشن وجود دارد، آیا راه خروج مشخص است و آیا مردم و جامعه بینالمللی حمایت میکنند. همچنین باید مشخص شود چند سرباز کشته خواهند شد و هزینه جنگ چگونه تأمین خواهد شد.
اگر چنین معیارهایی رعایت میشد، آمریکا به عراق حمله نمیکرد یا در افغانستان باقی نمیماند.
در مقابل، ظرفیت نظامی ایران نیز عامل بازدارنده مهمی است. زرادخانه موشکی ایران کابوس پایگاههای آمریکا در خاورمیانه است.
موشکهای خرمشهر، سجیل، عماد، قدر-۱۱۰، فاتح-۱، حاجقاسم، خیبرشکن و دزفول میتوانند ۳۱ پایگاه آمریکا در خاورمیانه، شمال آفریقا و اروپا را هدف قرار دهند. پایگاههایی در عراق، اردن، عربستان، امارات، عمان و ترکیه در معرض تهدیدند. حتی برخی تأسیسات آمریکا در یونان، بلغارستان و رومانی نیز در برد موشکهای ایران قرار دارند.
در صورت درگیری، آمریکا باید انتظار حملات گسترده پهپادهای انتحاری ایران را داشته باشد. مقابله با یک پهپاد دشوار نیست، اما حملات انبوه میتواند سامانههای دفاعی را اشباع کرده و بخشی از آنها از سد دفاع عبور کنند.
