توسط : مثبت نیوز – چهار پیامرسان داخلی، نقش «سپر اطلاعاتی» را در دوران اختلال شبکههای جهانی ایفا کردند و روایت واحدی از امنیتمحوری و وحدت ملی ترویج دادند.
با این حال، تاکتیکهای آنها متفاوت بود: ایتا با حجم و سرعت، روبیکا با عدد سازی، بله با ارتباط استانی، و سروش با تنوع بیشتر عمل کردند.
از نظر جذب افکار عمومی، آمارهای کمّی حاکی از موفقیت چشمگیر در جلب توجه است، اما مسئله کلیدی «اقناع» مبهم باقی میماند. انحصارگرایی اطلاعاتی، نبود صدای منتقد و یکنواختی محتوا، از عوامل محدودکننده اثرگذاری عمیق این روایتسازی به شمار میروند.
در واقع، این پیامرسانها بیشتر موفق شدند فضای سکوت را پر کنند تا اینکه لزوماً به یک ابزار کاربردی برای مردم تبدیل شوند. عملکرد آنها بیشتر مبتنی بر پاسخگویی به یک ضرورت امنیت ارتباطی و کنترل جریان اطلاعات بود و این واقعیت را با کاهش شدید مخاطبان آنها به محض وصل شدن اینترنت بین المللی به خوبی می توان مشاهده کرد.
چالش اصلی کاربران ایرانی با این پیام رسانها نه مشکلات فنی و ناکارامدی سخت افزاری بلکه عدم اطمینان و اعتماد به آنها است. در قطعی اخیر یک مشکل هم به مشکلات اضافه شد و آن وصل شدن تدریجی و سلیقهای پیامرسانها بود. کاربران ایرانی انتظار داشتند به محض قطعی اینترنت بین المللی بتوانند از ظرفیتی که ظاهرا در اینترنت ملی برای آنها تعبیه شده بهره ببرند اما مشخص شد که این گزینه هم برای آنها وجود ندارد. پیش از این هم گزارشهای متعددی در مورد احتمال شنود مکالمات کاربران منتشر شده بود.
مضافا اینکه در زمان عدم دسترسی به پیام رسانهای خارجی و قطع ارتباط خانوادهها با فرزندانشان در خارج از کشور، هیچ یک از پیامرسانهای داخلی چنین مجوزی دریافت نکردند. برای نمونه بله که ظاهر بهترین وسیله ارتباطی برای ارسال پیام با خارج از ایران بود بدون پیامک به داخل کشور امکان رجیستر و ثبت نام نداشت و امکان ارسال فیلم و عکس به خارج از کشور هم فراهم نمیکرد. این وضعیت چنان بود که عملا ایران به مدت بیست روز از نقشه جغرافیای دیجیتال جهان حذف شد.
