توسط : مثبت نیوز – کسب جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره بینالمللی سینمای مستقل توسط لیلی رشیدی برای فیلم کوتاه «در چند کلمه»، شاید در ظاهر خبر چندان مهمی نباشد. اهمیت این خبر زمانی بیشتر میشود که بدانیم لیلی رشیدی بدون حجاب اجباری در این فیلم ظاهر شده است.
پیام روشن این جایزه آن است که جشنوارههای خارجی، ایران دیگری را به رسمیت میشناسند؛ ایرانی که شباهت چندانی به تصویری ندارد که جریان رسمی فرهنگی کشور در پی نمایش آن است. ایرانی که در سال ۱۴۰۱ پوستاندازی عمیقی را تجربه کرد و تحولی بزرگ را پشت سر گذاشت؛ تحولی که خیلی زود به بخشی از واقعیت انکارناپذیر جامعه ایران تبدیل شد و اکنون خود را در قالب هنر زیرزمینی نشان میدهد.
خبر کسب جایزه لیلی رشیدی یعنی سینمای ایران نیز مانند جامعه پوستاندازی کرده است؛ چه مسئولان از این تحول خوششان بیاید و چه نیاید. این خبر را بگذارید کنار خبر حکم شلاق پرستو احمدی به اتهام خوانندگی یا تصاویر گاه و بیگاه بازیگران در شبکه های اجتماعی شان که دیگر آن حجاب رسمی را بر سر ندارند و بعضا صابون احضار و فشار را هم به تن خود مالیده اند.
اما انتشار چنین خبرهایی معنای دیگری نیز دارد و آن اینکه بخش قابلتوجهی از هنرمندان و سلبریتیهای ایرانی رادیکال شدهاند و دیگر حاضر نیستند در چارچوب قوانین فعلی کشور فعالیت کنند و این احتمالا به معنای کناره گیری آنها از فعالیت های سیاسی نیز هست.
لیلی رشیدی از جمله هنرمندانی بود که در سال ۱۳۹۲ با امضای طوماری که نام بسیاری از هنرمندانی که اکنون به جرگه اپوزیسیون پیوستهاند نیز در آن دیده میشد، از نامزدی حسن روحانی در انتخابات ریاستجمهوری حمایت کرد. هنرمندانی که بخش قابلتوجهی از آنان، اصلاحطلبی را پشت سر گذاشته و به اپوزیسیون تبدیل شدهاند.
برنامه حاکمیت هم البته در مواجهه با این پدیده تغییر کرده است؛ روزگاری بود که هر بازیگری که به جرگه مخالفان می پیوست، ممنوع التصویر و ممنوع الپخش می شد اما حالا که تعداد این افراد افزایش یافته، دیگر قادر به سانسور همه تولیدات گذشته نیست پس بنابراین ترجیح میدهد آن را نادیده بگیرد.
