توسط : مثبت نیوز – انستیتو کانسر ایران باشد؛ مرکزی که این روزها ساختمان جدیدش افتتاح شده است. جایی که در میانه جنگ، در ماه رمضان، میان کمبودها و نگرانیها، درمان متوقف نشد؛ همانطور که ساخت بزرگترین مرکز درمان سرطان خاورمیانه هم متوقف نشد.
امروز ساختمان ۱۸ طبقه انستیتوکانسر در قلب مجتمع بیمارستانی امام خمینی(ره) قد کشیده است؛ ساختمانی که برای رسیدن به این نقطه، از جنگ و تحریم و کرونا و تورم عبور کرده و حالا قرار است برای هزاران بیمار سرطانی از سراسر کشور، بیش از یک بیمارستان باشد؛ قرار است یک پناهگاه باشد.
داستان انستیتوکانسر ایران، پیش از آنکه به ساختمان ۱۸ طبقه امروز برسد، از سال ۱۳۸۸ آغاز شد؛ زمانی که کلنگ پروژهای در مجتمع بیمارستانی امام خمینی(ره) به زمین خورد که قرار بود یکی از مهمترین مراکز درمان سرطان کشور را توسعه دهد. مرکزی که بتواند پاسخگوی حجم رو به رشد بیماران سرطانی باشد و چرخه کامل تشخیص تا درمان را در یک مجموعه متمرکز کند؛ اما مسیر تحقق این ایده، برخلاف طراحی اولیه، بهسادگی پیش نرفت.بر اساس روایت لیلا ترکزاده، پروژه در سالهای ابتدایی با حمایت بنیاد نیکوکاری کنترل سرطان پیش رفت و تا سال ۱۳۹۹ تنها بخش محدودی از اسکلت فلزی ساختمان، حدود سه طبقه، تکمیل شده بود. ساختمانی نیمهجان که سالها در وضعیت توقف یا پیشرفت بسیار کند باقی مانده بود؛ پروژهای که به تعبیر او، بیشتر شبیه یک آرزو بود تا یک بیمارستان در حال ساخت.
نقطه تغییر زمانی رقم خورد که یک مستند تلویزیونی درباره اهمیت این مرکز در نظام سلامت کشور پخش شد. همان تصویرها باعث شد یکی از خیرین حوزه سلامت وارد پروژه شود. بهدنبال آن، تفاهمنامهای میان دانشگاه علوم پزشکی تهران و خیر منعقد شد؛ توافقی که بر اساس آن، مسئولیت ساخت بر عهده خیر و تأمین تجهیزات بر عهده دانشگاه یا در اصل نهاد دولت قرار گرفت. از همان لحظه، پروژهای که نزدیک به یک دهه در سکون بود، وارد فاز جدیدی از ساخت شد. ترکزاده میگوید از سال ۱۳۹۹ به بعد، پروژه بهطور جدی وارد مرحله اجرایی شد و در نهایت پس از حدود شش سال کار مداوم، ساختمان جدید انستیتوکانسر آماده بهرهبرداری شد. ساختمانی با حدود ۶۰ هزار مترمربع زیربنا، ۱۸ طبقه، ۱۹ اتاق عمل، بیش از ۵۶۰ تخت بستری، ۱۰۳ تخت ویژه و دهها بخش تخصصی از جمله رادیوتراپی، تصویربرداری، آندوسکوپی و خدمات توانبخشی.این بیمارستان نه فقط یک پروژه عمرانی، بلکه پاسخ به یک بحران ساختاری در درمان سرطان در ایران تلقی میشود؛ بحرانی که سالها با افزایش تعداد بیماران و محدودیت زیرساختها، فشار سنگینی بر نظام درمانی وارد کرده بود. انستیتوکانسر قدیمی با حدود ۱۶۰ تخت فعال، دیگر توان پاسخگویی به حجم مراجعات از سراسر کشور را نداشت و بیماران ناچار بودند در صفهای طولانی انتظار برای دریافت خدمات بمانند؛ صفهایی که در بیماریهایی مانند سرطان، گاهی به معنای از دست رفتن زمان طلایی درمان است. در این میان، پروژه جدید قرار است همان حلقه گمشده باشد: توسعه ظرفیت، کاهش زمان انتظار و ایجاد یک مرکز جامع که بیمار را از پراکندگی خدمات نجات دهد. پروژهای که حالا پس از یازده سال فراز و نشیب، از یک اسکلت نیمهکاره به بزرگترین مرکز درمان سرطان در منطقه تبدیل شده است.
