توسط : مثبت نیوز – زمانی که گروه شیلیایی «کیلاپایون» در نخستین جشنواره بینالمللی آهنگهای مردمی در سال 1973 گیتار دست گرفتند و در مقابل جمعیت چند هزار نفره، یکصدا «مردم متحد هرگز شکست نخواهند خورد» را اجرا میکردند، هرگز به ذهنشان هم نمیآمد که ملتی 15 هزار کیلومتر آنطرفتر کاری کنند که تمام قابهای آن اجرا یا کاری که ایتالیاییها با «بلاچو» کردند کنار برود و عکس مردم خیابانهای تهران جایش را بگیرد؛ قابی که در آن بهجای گیتار و خواندنِ Y tú vendrás/ Marchando junto a mí/ Y así verás/ Tu canto y tu bandera florecer (و تو خواهی آمد/ در کنار من رژه خواهی رفت/ و خواهی دید/ آهنگ و پرچم تو شکوفا خواهد شد)، تنها با حنجره فریاد زده میشود: «که راه مااا باشد آآآن راه تووو ای شهییید». مردم ایران با حضوری که در خیابانها دارند، تصاویری را به دنیا مخابره میکنند که همه را میخکوب کرده؛ تصاویری از یک همصدایی ناب و کمنظیر که تمام معادلات رسانهای دنیا را به هم ریخته است.
انگار خیابانهای ایران، شاهد تولد حماسهای زنده هستند؛ تصویری از مردمی که شانهبهشانه هم ایستادهاند و با صدایی رسا، سرود سر میدهند. این زمزمههای دستهجمعی، فراتر از یک همخوانی ساده، شبیه به یک میثاق ملی است. گویی مردم با هر بیتی که از حنجرههایشان جاری میشود، پیمان دیرینه خود را با وطن دوباره زنده میکنند و آن را در گرماگرم این شبهای سرنوشتساز، در هم میآمیزند.
