مثبت نیوز – صحنه سیاست در ایران یک بار دیگر به دوراهی رسیده است. دوراهی که خود را نه در قالب همیشگی مذاکره یا عدم مذاکره بلکه در قالب دوگانه جنگ و صلح، نشان میدهد. همانطور که همیشه دوگانه مذاکره یا ترک میز موافق و مخالفانی جدی دارد، این بار دوگانه جنگ و صلح هم آرام آرام در حال ورود به فاز صفآرایی داخلی است.
ناظران بر این باورند که در حال حاضر دو نگاه به مقوله جنگ و صلح در میان ادارهکنندگان کشور پس از جنگ وجود دارد. دو نگاهی که در بعضی مسائل کلیدی و بنیادین نیز با یکدیگر همپوشانی ندارند. یک جریان تمایل به پایان جنگ در این مقطع و نقد کردن دستاوردهای موجود پشت میز مذاکره را نشان میدهد. رئیس مجلس به عنوان نماد آن شناخته میشود. یک جریان نیز خواهان ادامه جنگ است و نماد مشخص و نمایانی ندارد. اما لایههای عملکننده مشخصی دارند که به خصوص از زمان پذیرش آتشبس فعال شدند و در چند جبهه کار میکنند.
با آغاز روند مذاکرات، فعالیت این جریان نیز در لایههای مختلف بالا تا پایین آغاز شد هرچند که تعدادی از سیاستمداران و چهرههای رسانهای شاخص آن نیز در ترکیب هیئت اعزامی ایران به پاکستان حضور داشتند. در میان بدنه هوادار مردمی این جریان نیز در خیابانها، اعتراضاتی به کلید خوردن این روند دیده میشد.
در مرکز تهران، بین خیابان فردوسی و سی تیر یک خیابان وجود دارد که از میان وزارت امور خارجه میگذرد. خیابانی که سالها با عنوان کوشک مصری شناخته میشد و از خرداد ۱۴۰۳ نام حسین امیرعبداللهیان، وزیر فقید امور خارجه را بر خود دارد. حوالی این خیابان تقریبا از زمان آغاز جنگ محل حضور و تجمع مخالفان مذاکرات دیپلماتیک که گاهی چند نفر هستند و گاهی تعدادشان بیشتر میشود. گاهی با پلاکارد میآیند و قبل از دور اول مذاکرات اسلامآباد، چند نفر از آنها کفن پوشیده بودند.
در تقاطع فردوسی و خیابان امیرعبداللهیان، یکی از استیجهای برگزاری تجمعهای شبانه مردم هم مدتهاست که برپا شده و گاهی از آن استفادههای خاصی میشود. در شبهای گذشته، این سکوی برگزاری برنامه استفادههای خاصی میشود و مهمانان خاصی دارد.
همان خطی که از برنامههای صداوسیما، یادداشتهای کیهان، اظهارات نمایندگان مجلس و رسانههای جریان تندروی داخلی آغاز شده و پیگیری میشود، به این استیج نیز رسیده است. محتوای سخنرانیها بیشتر بر موضوع نفی دیپلماسی تمرکز دارد و گاهی حتی مسائل فنی و تخصصی حوزه اورانیوم غنیشده را نیز در برمیگیرد.

