توسط : مثبت نیوز – پارسال مستندی از نتفلیکس پخش شد به اسم The New Yorker at 100 که میشود ترجمهاش کرد به “نیویورکر در صدسالگی” یا “۱۰۰ سال نیویورکر”. این مستند ۹۷ دقیقهای به کارگردانی مارشال کِری به مناسبت صدمین سالگرد انتشار مجله معظم نیویورکر هم برنامهها و چالشهای گروه سردبیری و نویسندگان همکار مجله برای انتشار شماره صدسالگی را به تصویر میکشد و هم تاثیر این نشریه بر یک قرن ادبیات، روزنامهنگاری، فرهنگ، طراحی و کارتون امریکا را بررسی میکند.
راوی این مستند جولین مور است و علاوه بر سردبیر مجله، دیوید رمنیک، و نویسندگانی مثل ریچارد برودی (منتقد فیلم ثابت مجله) یا راز چَست (کارتونیست ثابت مجله)، چهرههای نامداری همچون جسی آیزنبرگ و سارا جسیکا پارکر بازیگر هم در این مستند حضور دارند و از اهمیت این هفتهنامه میگویند.
برای روزنامهنگار ایرانی که عادت به تغییرات پیاپی و تلاطمهای شدید ناشی از تغییر جهت بادهای سیاست دارد، غریب به نظر میرسد که “نیویورکر” در طول ۱۰۰ سال فقط ۵ سردبیر اصلی داشته و بخشی از ماندگاری و تدوام آن نیز – بدون برخورداری از بودجه دولتی – حاصل همین ثبات مدیریتی و البته تلاش برای حفظ خوانندگانش و کنار آمدن با تغییرات زمانه است.
نیویورکر و هر نشریه دیگری که ۱۰۰ سالگیاش را جشن بگیرد، صرفا یک قرن گزارش و نقد و عکس و داستان و خبر نیست؛ سندی از تطور و صیرورت یک جامعه است. تمایلات و خواستها و آرزوهایی که زاده میشوند، میبالند، بار میدهند و نسلی را کامیاب میکنند یا، دقیقا برعکس، موانعی که در هر مرحله سر بر میآورند، ایده و رخدادی را میفرسایند، و نضج گرفتن میل و ارادهای را ناکام میگذارند.
نیویورکر برای امریکاییها – خواه خوانندگانش و خواه آنها که حتی اسمش به گوششان نخورده – حکم مجسمه آزادی را دارد، همیشه آنجاست و نمیشود به آن بیاعتنا بود.
