توسط : مثبت نیوز – در انتخابات خبرگان، اسمها همیشه تمام ماجرا نیستند.
گاهی مهمتر از اینکه چه کسی اعلام آمادگی میکند، این است که چه کسی میتواند در روز رأیگیری چند رأی بیشتر از رقیب خود به دست آورد.
به همین دلیل، مطرح شدن نام احمد علمالهدی یا علیرضا اعرافی را نباید به معنای قطعی شدن یک رقابت دو نفره دانست؛ آنچه تعیینکننده است، آرای اعضای مجلس و مناسباتی است که پیش از برگزاری انتخابات میان آنها شکل میگیرد. ترکیب هیاترییسه دوره قبلی میتواند سرنخ مهمی برای فهم این مناسبات باشد.
در آن دوره، در کنار محمدعلی موحدی کرمانی، هاشم حسینیبوشهری و علیرضا اعرافی به عنوان نواب رییس قرار گرفتند و عباس کعبی و محسن اراکی نیز در جایگاه منشیهای هیاترییسه نشستند. این ترکیب نشان میداد که ریاست خبرگان در خلأ شکل نگرفته و انتخاب رییس، بخشی از یک چینش گستردهتر در رأس مجلس بوده است.
حالا با نزدیک شدن به انتخابات جدید، طبیعی است که هر کدام از گزینههای احتمالی بخواهند از ظرفیت ارتباطات حوزوی و سیاسی خود استفاده کنند.
علمالهدی از این نظر، سرمایه متفاوتی دارد. سالها حضور در مشهد و قرار گرفتن در جایگاه امام جمعه این شهر، برای او شبکهای از ارتباطات و نفوذ سیاسی ایجاد کرده است.
اعرافی، اما از مسیر دیگری به این موقعیت رسیده. مدیریت حوزههای علمیه و حضور در شورای نگهبان، در کنار عضویت در هیاترییسه خبرگان، برای او جایگاهی فراهم کرده که با ساختار رسمی روحانیت ارتباط مستقیم دارد.
البته در چنین انتخابی نمیتوان از «جریانها» به معنای احزاب کلاسیک سخن گفت. خبرگان مجلس حزبی به معنای متعارف نیست و بسیاری از اعضای آن، روابط و ملاحظات حوزوی، منطقهای و شخصی خاص خود را دارند بنابراین فاصله میان «گزینه محتمل» و «رییس منتخب» میتواند در روز رأیگیری بسیار زیاد باشد.
از سوی دیگر، باید توجه داشت که انتخابات هیاترییسه فقط درباره شخص رییس نیست. نواب رییس و منشیها نیز باید انتخاب شوند و بنابراین ممکن است میان گزینههای مختلف، نوعی ائتلاف یا توافق برای تشکیل ترکیب کامل هیاترییسه شکل بگیرد.
در این شرایط، ورود احتمالی علمالهدی میتواند معادله را پیچیدهتر کند. او اگرچه چهرهای شناختهشده است، اما پذیرش مسوولیت ریاست برایش به معنای تغییر بخشی از سبک فعالیت چند سال گذشته خواهد بود.
در سوی مقابل، اعرافی هم از موقعیت فعلی خود در هیاترییسه برخوردار است. او تجربه حضور در جایگاه نایبرییس را دارد و همین مساله میتواند در رقابت احتمالی یک امتیاز محسوب شود.
با این حال، هنوز نمیتوان از صفبندی قطعی سخن گفت هنوز چند قطعه از این پازل روی میز قرار نگرفته است. مشخص نیست موحدی کرمانی برای ادامه ریاست نامزد خواهد شد یا نه، مشخص نیست علمالهدی در نهایت پیشنهادها را میپذیرد یا خیر و حتی نمیتوان با قطعیت گفت رقابت احتمالی به همین دو یا سه نام محدود خواهد ماند؛ بنابراین آنچه فعلا میتوان درباره آن سخن گفت، شکلگیری یک فضای رقابتی تازه است، نه نتیجه آن.
