توسط : مثبت نیوز – نمایش «سیاوش» با حضور چهرههایی چون بهرام رادان، آزاده صمدی و مهدی سلطانی هنوز روی صحنه نرفته، اما یک ادعا درباره ارتباط آن با سازمان اوج کافی بود تا این پروژه پرهزینه وارد فضای سیاسی شود؛ ادعایی که عوامل نمایش رد کردهاند، اما سابقه پروژههای مشابه همچنان محل پرسش است.
کارگردان نمایش «سیاوش»، حسین پارسایی است. شاید ریشه اصلی شکلگیری این حواشی را باید در سابقه حسین پارسایی و همکاریهای پیشین او جستوجو کرد. پیش از این نیز شایعاتی درباره همکاری او با موسسه فرهنگی رسانهای اوج در پروژه عظیم «رستم و سهراب» مطرح شده بود. نکته قابل توجه این است که هنگام تولید آن نمایش نیز چنین گمانههایی وجود داشت و بسیاری اوج را سرمایهگذار اصلی پروژه میدانستند؛ هرچند در آن زمان نیز این موضوع از سوی عوامل پروژه تکذیب یا کمرنگ شد.
پارسایی از نیروهای تئاتری حوزه هنری است و سابقه حضور در شورای نظارت و ارزشیابی آثار نمایشی را دارد. او همچنین مدیریت اداره کل هنرهای نمایشی را در سالهای ۱۳۸۴ تا ۱۳۸۸ بر عهده داشت.
با این حال، مسیر کاری او در سالهای بعد تغییر کرد و به سمت تولید نمایشهای پرهزینهای مانند «الیور توئیست»، «بینوایان»، «مولنروژ» و «رستم و سهراب» رفت؛ آثاری که در میان بخشی از مخاطبان به عنوان تئاترهای لاکچری شناخته شدند.
این تغییر رویکرد حتی انتقاد خبرگزاری فارس را نیز به دنبال داشت. این خبرگزاری در گزارشی نوشت: «کافی است نگاهی به کارنامه کاری پارسایی در چند سال اخیر بیندازیم تا به خوبی متوجه شویم این کارگردان با تولید نمایشهای لاکچری چون «بینوایان»، «الیور توئیست» و «مولنروژ» که صرفاً بر مبنای ترویج نمایشنامههای غربی روی صحنه رفتهاند، نهتنها دیگر هیچ شباهتی با حسین پارسایی دغدغهمند و متعهد ندارد، بلکه شخص پارسایی هم انگار دیگر هیچ قرابتی با جامعه متعهد تئاتری کشور ندارد و خود را سرگرم تولید تئاترهای پرهزینهای کرده که ارتباط چندانی با فرهنگ و هنر کشور ندارند؛ شاید تنها دغدغه او در سالهای اخیر تعامل با سلبریتیهای سینما در حوزه تئاتر بوده است.»
این نقد نشان میدهد پارسایی امروز با پارسایی سالهای ابتدایی فعالیتش تفاوتهایی دارد. با این حال، پرسش همچنان باقی است: چگونه بخش خصوصی حاضر شده در شرایطی که بازار تئاتر با رکود و مشکلات اقتصادی مواجه است، روی پروژهای چنین پرهزینه سرمایهگذاری کند؟
