توسط : مثبت نیوز – خروج امارات از اوپک، صرفاً یک تصمیم سازمانی یا اختلاف درونکارتلی نیست؛ این اتفاق در دل یک بحران ژئوپلیتیک بزرگتر—یعنی جنگ ایران و اختلال در تنگه هرمز—معنای واقعی خود را پیدا میکند. اما ریشه این تصمیم امارات یک استراتژی قدیمی است؛ پول رو بردار و فرار کن.
خروج امارات متحده عربی از اوپک، در واقع نقطه پایان سالها تنش بود؛ تنشهایی که در آن این کشورِ ثروتمند نفتی زیر فشار سهمیههای این کارتل قرار داشت و در عین حال، اخیراً روابطش با عربستان سعودی—قدرت اصلی اوپک—بهشدت دچار اصطکاک شده بود.
با وجود سابقه این اختلافات، این جنگ با ایران بود که امارات را به نقطه تصمیم نهایی رساند.
از حدود سال ۲۰۲۱، امارات تلاش کرد سهم بیشتری از تولید اوپک را به دست آورد. دلیل اصلی، به گفته هانکه، نگرانی از آینده سوختهای فسیلی بود؛ چراکه انرژیهای پاک در حال رشد بودند و تهدیدی برای قیمتهای بلندمدت نفت محسوب میشدند.
امارات در همین راستا سرمایهگذاری گستردهای در حوزههایی مانند انرژی خورشیدی، سوخت پایدار هواپیما و هیدروژن کمکربن انجام داد.
هانکه میگوید: این شرایط به استراتژی «الان تا میتوانی استخراج کن» منجر شد.
امارات همچنین خواستار افزایش سقف تولید خود در اوپک تا حدود ۵ میلیون بشکه در روز شد—درخواستی که روابطش با عربستان را تیره کرد. این دو کشور حتی در بحرانهایی مانند یمن و سودان نیز در جبهههای متفاوت قرار گرفتند.
اما ضربه واقعی زمانی وارد شد که ایران تأسیسات نفت و گاز امارات را هدف قرار داد—حملهای که پیش از تنشهای اخیر، غیرقابل تصور بود.
این حملات شامل آتشسوزی در پالایشگاه عظیم الرویس و حمله به بندر استراتژیک فجیره بود.
اگرچه امارات همچنان از طریق خط لوله به خلیج عمان صادرات دارد، اما جنگ عملاً آزادی عمل آن برای صادرات را محدود کرده است.
از منظر بازار، خروج امارات یک پیام روشن دارد: تضعیف نظم هماهنگ اوپک. این سازمان از طریق سهمیهبندی تولید، عرضه را کنترل و قیمت را مدیریت میکرد. با خروج یکی از بزرگترین تولیدکنندگان، این هماهنگی تضعیف میشود و رقابت افزایش مییابد.
