توسط : مثبت نیوز – پاکستان از دههها پیش در موقعیت «تعادلبازی» قرار داشته است.
از یک سو، روابط اقتصادی و نظامی عمیقی با عربستان و امارات دارد: عربستان بزرگترین منبع کمکهای مالی به پاکستان است (بیش از ۱۰ میلیارد دلار وام و کمک در دهه اخیر) و امارات نیز سرمایهگذاریهای عظیمی در بنادر و انرژی پاکستان انجام داده است. پیمان دفاع متقابل ۲۰۲۵ بین اسلامآباد و ریاض، هر گونه تجاوز به یکی را تجاوز به دیگری میداند. این پیمان، پاکستان را در صورت درگیری مستقیم عربستان با ایران، ملزم به حمایت نظامی میکند. از سوی دیگر، ایران همسایه غربی پاکستان است و روابط فرهنگی عمیقی (از جمله پیوندهای شیعی و زبانی) وجود دارد. اما سوابق تاریخی رفتار پاکستان نشان می دهد این کشور در جنگ یمن (۲۰۱۵) از پیوستن به ائتلاف سعودی امتناع ورزید، زیرا پارلمان پاکستان آن را «مخالف منافع ملی» دانست و خطر درگیری با ایران را برجسته کرد.
در جنگ اخیر نیز، این تعارض به اوج رسید. عربستان و امارات از حملات آمریکا-اسرائیل حمایت ضمنی کردند (هرچند علناً فاصله گرفتند) و پاکستان را تحت فشار قرار دادند تا در عملیات هرمز کمک کند. اما اسلامآباد، با توجه به مرز مشترک با ایران و خطر سرریز درگیری به بلوچستان، انتخاب کرد نقش میانجی را ایفا کند.
پاکستان به طور فعال تلاش کرد آرامش را بازگرداند. نخستوزیر شهباز شریف و ارتشبد عاصم منیر، با استفاده از کانالهای غیررسمی، پیامهای مستقیم بین تهران و واشنگتن رد و بدل کردند. گزارش رویترز نشان میدهد اسلامآباد پیشنهاد «آتشبس دو هفتهای + بازگشایی تدریجی تنگه هرمز + مذاکرات هستهای» را ارائه کرد که در نهایت پذیرفته شد. پاکستان میزبان دور اول مذاکرات اسلامآباد شد و با همکاری قطر و عمان، چارچوب دیپلماتیک ایجاد کرد.
