توسط : مثبت نیوز – فیلم سینمایی «سرزمین فرشته‌ها» به نویسندگی و کارگردانی بابک خواجه‌پاشا و تهیه‌کنندگی منوچهر محمدی، محصول مشترک سازمان سینمایی سوره و مؤسسه تصویرشهر است. این فیلم در قالب یک درام ۱۲۰ دقیقه‌ای ساخته شده است.
در خلاصه داستان رسمی فیلم «سرزمین فرشته‌ها» آمده است: «در سرزمین فرشته‌ها زنی با عشق و مقاومت معجزه‌ای را رقم می‌زند…»
بابک خواجه‌پاشا پیش از این دو فیلم «در آغوش درخت» و «آبی روشن» را با مضمون دینی ساخته بود و حالا سراغ یک موضوع سیاسی‌تر رفته و فیلم «سرزمین فرشته‌ها» را با موضوع فلسطین ساخته است.
خود خواجه‌پاشا درباره حال‌وهوا و مضمون فیلمش گفته است:
«این اثر تلاش می‌کند از زاویه دید کودکان و با نگاهی شاعرانه به موقعیت سخت و دشوار جنگ نگاه کند و به همین دلیل، شبیه آثار دیگری که در این حوزه ساخته شده‌اند، نیست. پیشنهادم این است که مخاطب باید فیلم را ببیند و برداشت‌های شخصی خود را از فضای اثر داشته باشد، زیرا فیلم بیش از آنکه در فرم حرکت کند، در روابط و لایه‌های عمیق انسانی پیش می‌رود.»
به بیان دیگر، «سرزمین فرشته‌ها» می‌کوشد نگاهی انسانی به ماجرای جنگ داشته باشد و داستان را از زاویه دید بچه‌هایی تعریف کند که خودشان قربانیان این جنگ هستند.
در «سرزمین فرشته‌ها»، سولاف فواخرجی، بازیگر مطرح سوری، به عنوان بازیگر اصلی ایفای نقش می‌کند و در کنار او بازیگران کودک عرب، ایرانی، سوری و لبنانی چون علی ذیب، فاطمه المعصومه زریق، اهورا لطفی، محمد اسد، زهرا فاضل، فاطمه مریش و علیرضا علاو نیز حضور دارند.
با نگاهی به خلاصه داستان و توضیحات خواجه‌پاشا و لیست بازیگران فیلم، از همین الان می‌توان سرنوشت «سرزمین فرشته‌ها» را حدس زد. این فیلم نه دیده خواهد شد، نه کسانی به آن توجه خواهند کرد و نه کسی برای آن نقد خاصی خواهد نوشت و این یعنی «سرزمین فرشته‌ها» از همین لحظه بازنده مراسم آکادمی اسکار است.
اما حتی بازنده سرافرازی هم نیست؛ یک بازنده شرمنده است که حتی از رساندن پیام مردم فلسطین به جهانیان هم عاجز است. فیلمی که نخواهد توانست یک‌صدم توجه «صدای هند رجب» و مستند اسرائیلی «نازا» را جلب کند.
حال سؤال از اعضای هیئت انتخاب، که چهره‌هایی مانند ایرج طهماسب، محمود کلاری و فرهاد توحیدی هم عضو آن بودند، در کنار مدیران فرهنگی این است: معرفی این فیلم قرار است چه کمکی به فرهنگ و هنر و سیاست ایران خواهد کرد؟ چرا به جای این پیام های سیاسی-ایدئولوژیک گل درشتی که فقط مصرف داخلی دارد، به یک پیام واقعی جهانی فکر نمی کنند؟
