توسط : مثبت نیوز – مهران مدیری در سریال «شیش ماهه»، جامعهای را به تصویر میکشد که «توهم» در آن اپیدمی و فراگیر شده است؛ توهمی که همه اقشار، با شدت و دوزهای متفاوت به آن مبتلا شدهاند.
در این فضای آشفته، افراد غیرمتوهم برای سودجویی و سرکیسه کردن دیگران، خود را همراه و همدرد این جریان نشان میدهند.
رفتار متناقض و گاه مضحک اطرافیان با بیماری رو به مرگ، طنز تلخی میآفریند که بیش از آنکه بخنداند، مخاطب را به تامل وامیدارد! سوژه «شیش ماهه» بهروز است و مصادیق بیرونی فراوانی در جامعه امروز دارد. مدیری با در نظر گرفتن محدودیتها و فضای حاکم بر مدیریت خاص تلویزیون تلاش کرده در قالب طنز آینهای از جامعه معاصر ارائه بدهد؛ آینهای که گاه مخاطب را میخنداند، گاه میآشوبد و در برخی لحظات او را با «هیچ» مواجه میسازد. جمعیتی به تصویر کشیده میشود که برای تماشای «هیچ» به نمایشگاه میروند، به «هیچ» افتخار میکنند و ساعتها درباره «هیچ» سخن میگویند؛ تصویری کنایهآمیز از پوچی فراگیر و تهی شدن معنا در زیست اجتماعی. سریال در هر قسمت به معضلاتی اشاره میکند که سالهاست در رسانههای مستقل بازتاب یافتهاند، اما ارادهای جدی برای کاهش یا رفع آنها از سوی حاکمیت دیده نمیشود.
مهران مدیری در «شیش ماهه» با تغییراتی در ترکیب بازیگران، از هنرمندانی چون علیرضا خمسه، مریم سعادت، حسن معجونی، محمد شعبانپور و ناهید مسلمی بهره گرفته است. این تغییر ترکیب به وضوح به چشم میآید.
در سطح ساختاری، بیان معضلات بیشتر در قالب دیالوگ و متاثر از لحن و سبک رایج فضای مجازی انجام میشود. در نتیجه، طنز کلامی بر طنز موقعیت و زبان تصویری غلبه یافته است.
با این حال «شیش ماهه» همچنان تلاشی قابل تامل برای بازنمایی بحرانهای اجتماعی در قالب طنز است؛ تلاشی که اگرچه کامل و بینقص نیست، اما نشانهای از دغدغهمندی سازندهاش نسبت به وضعیت جامعه امروز به شمار میآید.
