توسط : مثبت نیوز – «اسکورت» دومین فیلم یوسف حاتمیکیا، بعد از «شب طلایی» است، او در این اثر به سراغ یک واقعیت اجتماعی رفته و آن را روایت کرده؛ فیلمی جادهای که به پدیده شوتیهای قاچاق سوخت میپردازد و تلاش میکند از دل یک موقعیت پرتنش، تصویری انسانیتر از آدمهایی ارائه دهد که معمولاً فقط در تیتر خبرها یا گزارشهای کوتاه دیده میشوند.
فیلم در بستر جاده شکل میگیرد؛ جادهای که فقط یک لوکیشن نیست، بلکه به عنصر اصلی روایت تبدیل میشود. مسیر، تعقیب، گریز، توقفهای کوتاه و برخوردهای ناگهانی، ساختار دراماتیک اثر را میسازند و ریتم فیلم را جلو میبرند. در چنین فضایی، شخصیتها فرصت زیادی برای توضیح دادن خود ندارند و مخاطب باید آنها را در دل موقعیت بشناسد؛ در دل خطر، تصمیمهای لحظهای و فشارهایی که از بیرون به آنها وارد میشود.
«اسکورت» را میتوان فراتر از یک فیلم درباره شوتیهای قاچاق سوخت دید؛ فیلمی که در فرم و شیوه روایت، پیشنهاد یک مدل تازه را مطرح میکند. مدلی که نشان میدهد سینمای اجتماعی ایران میتواند از دل واقعیتهای روز، به سمت روایتهایی پرتنشتر، تصویریتر و مبتنی بر کنش حرکت کند؛ روایتی که کمتر توضیح میدهد و بیشتر نشان میدهد، همه این نکات نشان دهنده ظهور یک کارگردان خوشتکنیک در سینمای ایران است.
کسانی که به لوکیشن محدود «شب طلایی» ایرادهای ریز و درشت میگرفتند، حالا بد نیست نگاهی به «اسکورت» بیندازند. یوسف حاتمیکیا در تازهترین تجربهاش، یک فیلم جادهای تمیز و سرپا ساخته؛ اثری که از حیث کارگردانی امتیازهای قابلتوجهی دارد.
یوسف حاتمیکیا با «اسکورت» حالا دیگر میتواند از سایه سنگین پدر رها شود و اثبات کند که خودش به طور مستقل فیلمساز خوشقریحه و کاربلدی است.
